АБРА КÆД АБЫРА?.. (Пульс Осетии, № 14, апрель 2014)

Абракадабра — 2. бессмысленный,
непонятный набор слов.
БСИС (М.: Мартин, 2006)
О, о: Абра кæд абыра æмæ кæдæм газеттæ, журналтæ æмæ чингуытæй — ирон æмæ уырыссаг тексттæй? Ома абракадабра сты Уый фыстытæ.
Ахæм лæг у Уый та, ахæм таран-бульдо-зерлæг, æмæ йын суанг газеттæ «Рæстдзинад», «Стыр Ныхас», «Северная Осетия» æмæ «Слово»-йы, журналтæ «Дарьял», «Ирæф» æмæ «Фидиуæджы» æнæуи æмæ сæйраг редакторты, чиныгуадзæн «Ир»-ы къорд редакторы бон дæр æмдых-æмвосæй ницы у: се ‘ппæт дæр ын афæдзæй-афæдзмæ джиппы уадзынц йæ арæзт чингуытæ æмæ йæ критикон уацтæ (уæлдайдæр «Рæстдзинад»). Æрмæст ын иунæг «Мах дуджы» дуæрттæ æмæ рудзгуытæ батонын нæма ‘нтысы.
Ницы хъомыс ын сты Ахуырады министрад: алы къамисты уæнг æй скæнынц; Къостайы номыл университет: иу бæрнон бынатæй йæ иннæмæ раив-баив кæнынц; Фысджыты иугонд цæдис: фысджыты хъулон-мулон рæнхъытæм æй райстой æмæ ма йæ ноджы — Граф Маны фырты, Белиты Бердайы, Галиты Матьяйы, Абра Кæдабыраты — критикæйы хайадгæсæй равзæрстой.
Уæдæ, æвæццæгæн, республикæйы æмæ Дзæуджыхъæуы иу ахæм æмбырд нæма уыд фæстаг ссæдз азы дæргъы, æмæ дзы Уый ма уа æмæ дзы фылдæр хатт Арвы комæй Дзæгъæл коммæ ма афта йæ хылы-мылы раныхæсты.
Фæлæ Уый йæхæдæг мур дæр ницы азымджын у, фыддæрагæн, науæд барæй, мыййаг, ницы кæны: Хуыцау ын цы зонд радта, курдиаты зынджы бæсты йын йæ хай тæвд фæнык кæй скодта, уый азар ын у. Стæй, йæ фыстытæ æмæ йын йæ митыл æрмæст хихи-михи чи кæны, уыдоны.
Ис нæм «датский поэттæ» — ома алы бæрæг датæтæм æмдзæвгæ чи ацъапп ласы, уыдон. Ай та у «датский критик», æмæ нæ юбиляртæй кæмæй раппæлы йе ‘рдæгæууылд давæггаг ныхæстæй, уыдон æбузн не сты æмæ «как не порадеть родному человечку»…
Хъусыс мæ, Камал?
Хъусут мæ, Нафи, Тотрадз, Эльбрус, Гæстæн… Стæй ды дæр, ды, Бицъоты Грис? Мæрдтæм ма иннæ Грисы куыд фæрсон?..
Цавæр у, цы уыл æрцыдис, æмæ уæ дзырдæмбудæнтæ афтæ æнгом куыд сæх-гæдтой, æмæ мауал æнкъарат сæ хъылмайы тæф Уый галиматья, бред сивой кобылы, белиберда æмæ дыбал-дыбулæн?!
Афтæ кæд æмæ цæй охыл бакуырм стут редакторты къордимæ иумæ, æмæ уæм Уый дзыбандыты къæр-къæраг фольга сусалон æвзист кæса?! Ноджы ма уæ куыд бауырны цыдæр «вранье сивого мерина»?! Кæнæ та уæ цæстытæ куыд æрæвæрут ацы кæркæ-мæркæ хъулон бæхау рæнхъыты гæпдугъыл литературæйы дыргъдоны?
Мæ мæстджынæй бавдæлдтæн æмæ цалдæр боны Уый «сфæлдыстады» агуырдтон мæнæ уыцы фольгайы тыр-тыраг сыфтæ — галиматья, дребедень, белиберда, абсурд æмæ абракадабрæйы æвдисæндартæ дыууæ ‘взагыл дæр, кæд, зæгъын, кæйдæриддæр ранымадтон — министрæй, ректорæй, фыссæгæй, редакторæй, — уыдоны æмбудæнтæ байгом уаиккой æмæ сæ цæстæй ракæсиккой. Ау, айдагъ «Мах дуджы» ма æндавынц аив дзырды намыс, кад æмæ цыт, Хуыцау-Дзырды, Дзырд-Хуыцауы бæрзонд ном?! Уæд уый циу, цы хабар у?!
Мæнæ ахæм мура-мишура: «Грисы фæлгонцты дунейы æххæстæй (?!) гуырыдысты (?!) йæ идейон хъудыты (хъуыдыты кæд зæгъинаг уыд? — Г. Б.) сыгъдæгдзинад, йæ фæткон æууæлты (?!) бæрзонд (?!) æмæ эстетикон æнкъарæнты æхцонад»; «…бах-
сыстой йæ хъомыс, сфидар ын кодтой йæ
уагæвæрд…»; «Уыцы бындурон зонындзи-нæдтæ, Ручъы суадæттау, тагъдысты йæ
уацмысты мидисамадмæ æмæ сæ кодтой
сыгъдæгдæр, нуарджындæр, бæрзонд-дæр».
Нафи, фарн дæм бадзурæд, фæлæ æз дæу фæрсын, адæттæ цытæ сты, уымæй — ды йæ уадзыс дæ фарсмæ ‘мсæрæй бадын, цытджын хъуыддæгты фæдыл æмбырдты дæуау сæрыстырæй дзурын дæ хæд фæстæ, демæ йæ къам исын, демæ æмвынг, æмдзæхдон, æмахуыргонды бынат ахсын, ды дæр ын нæ зæгъыс «читт», уымæн æмæ, æвæццæгæн, дæ фæлтæрд зæрдæ нæ хæссы, цы ‘дзæлгъæд æппæлд дæ кæны, уымæй.
Цы йын сты «дывæрццæг хъуыдытæ»? Ис дзырд «дывæрццЫг» æмæ амоны дывæрæй каубыд, йæ мидæг та — хъæмп. Дывæрццæг хъуыдыты хъæмп… Белиты Бердайæн йæхи загъдау, дарддæр: «Фæзминаг удгоймаг (?!) æмæ цытджын поэт уæвгæйæ, уый уыцыиу (афтæ фыст у. — Г. Б.) рæстæг уыдис хуымæтæг, хæдæфсарм æмæ цæстуарзон». Уæвгæйæ, дам, уыдис фæзминаг удгоймаг, стæй ма, дам, уымæй, фæзминагæй уæлæмæ, хæдæфсарм æмæ а. д.
Истытæ лæхур, æмæ цыфæнды дæр уæд — ничи дæ бадомдзæн логикæ, ничи дæ бацагурдзæн критикон анализ, иу редактор дæр дын, йæ сæрты кæмæн нæ балиуырай, дæ размæ ахæм цæлхдур не ‘рæвæрдзæн — мели, дам, Емеля, твоя безграмотная неделя: «Грисы уазджыты æхсæн фенæн уыдис бирæ хæрзæгъдау адæмы: Арсен, Нигер, Куыдзæг, Дæбе, Хадзыбатр (афтæ фыст у. — Г. Б.), Гафез, Бало, Нафи, Шамил æмæ æндæрты».
Ды ма сæ дæ æгас, Нафи, æмæ сæдæ азы сæрты акæс-афæлгæс, фæлæ, ау, æцæг ХÆРЗÆГЪДАУ уыдаиккой нæ буц хистæртæ Грисы фæрныг хæдзары? Науæд æндæр уæдæ куыдæй хъуамæ ауаиккой нæ цæстытыл?
Ноджы ма, дам, «фысымы адæймаг-уарзондзинад сын уыдис стыр ныфсы хос».
Цы, дам, цы?!
Уазæгуарзондзинад дæр нæ, фæлæ АДÆЙМАГУАРЗОНДЗИНАД?! Стæй цавæр «стыр ныфсы хос»? Ома лæгхор-каннибал нæ уыд Грис? Лæхур, Емеля, лæхур!
Стæй куыд ис, цырддзаст редактортæ, «донæн йæ æрфыты цæуын», кæд мын Ихтиандр нæу! Цы сты «бæрзонддæр дæнцæгтæ», куыд ис цыфæнды «арæхстджын къухæй» дæр историйæ истытæ исæн?! Циу «монон удыхъæд»? Æндæр ма уæдæ цёй хуызæн вæййы? Кæд вæййы рухс æнæуырнинаг, куыд ис аивады бæрзæндтæн банкъарæн, цы сты «æнæуд æууæлтæ», цавæр у «фидиуæджы фæндаг», кæм ис мæнæ ацы диссаджы фæндаг та: «чиныг кæсæджы зæрдæмæ ссардта диссаджы фæндаг»? Цæмæй диссаг у — каучукæй конд у?
Нæ! Уæдæмæ æцæг диссаджы фæндаг уый у, Уый дзы редакторты зæрдæмæ дæр æмæ алырдæм дæр цы фæндаг ссары! Ахæм ма дзы пронырливости æмæ высочайшей проходимости проходимец-графоман уа Иры къуырф,
къуырма æмæ куырм дзыхъхъы!
Уæдæ йыл æз кæддæр цыдæр чысыл заводы къулы газеты нæ, фæлæ журнал «Мах ду-джы» 2001 азы 7-æм номыры ныммыхуыр кодтон пароди, Хъодзаты Æхсар та йын йæ арæзт чиныджы сæдæгай рæдыдтæ ссардта æмæ йыл критикон уац ныффыста, æмæ — цы? Ницы! Къуырма æмæ йæ куырм фысджытæ сæхи хуызæн хуырым фыссæг скодтой — æндæр сæ уæдæ цы схуындæуа ирон æвзаджы сæрыл фæтчыгъæдæн гæпгæнджыты?
Уыйадыл «Мах дуджы» кусджытæ йæ дынджыр монон уды уæнгæл фестадысты æмæ сыл алы ран «нæ ауæрды мæнг дзурынæй». Йæ дуæрттæ йын парахатæй чи байтыгъта, уыдон та йæ уд, йæ дзæцц сты æмæ сæ æвæллайгæ-æвæлмæцгæйæ стауы, мæнæ Къостайы æмбисонды рувасау: «Дæ фæхъхъау фæуон, кæмæй раппæлон?!»
Æ
ниу Джыккайты Шамил иу кæйдæр сфæл-дыстады тыххæй карзæй загъта, «дидитæ-бибитæ поэзи не сты», зæгъгæ, æмæ — цы?
Ницы. Къуырма æмæ куырм къамис дидитæ-бибитæ адæмон поэты номы аккаг схуыдта Камалы æххуысæй.
Æ
ниу та Хъодзаты Æхсар иу чызг-фыс-сæджы чиныджы дуне рæдыдтæ бацамыдта къуырма æмæ куырм чиныгкæсджытæн, фæлæ йæ сæрыл æнæхъæн адæмон фыссæг уайсахат æппæлæн уац йæ дæлбар газеты амыхуыр кодта, ома, дам, графоманы своих в обиду не дают.
Ацы сгуыхт графоманы рæнхъытæй та уыйбæрц цæвиттонтæ — уый дæр ауæрдгæйæ! — уымæн хæссын, иу хатт ма йæ зæгъон, æмæ кæд исчи йæ уынаг цæстытæй ракæсид æмæ йæ фенид, аив дзырды, ирон æвзаджы тæригъæды комкоммæ нæхæдæг кæй цæуæм, уый. Нæхæдæг иууылдæр: чиныгфыссæг, чиныгаразæг, чиныгредакцигæнæг, чиныгуа-дзæг æмæ чиныгкæсæг. Æмхуызонæй!
Мæнæ ахæм географион координаттæ амонæг æмæ иннæ ныхæстæ, фольгайау къæр-къæргæнаг ныхæстæ чи фыссы, уый, дæумæ гæсгæ, профессионалон фыссæг у, Камал? Ды æппæтæй дæр азымджындæр дæ, уымæн æмæ ды дæхи тымбылгонд фысджытæн се ‘ппæтæй хуыздæр зоныс ирон æвзаг дæр æмæ уырыссаг æвзаг дæр, стæй сæ чи цы у хæрды дæр æмæ уырдыджы дæр, уый, фæлæ дæхи æцæг чиновникау бакуырм æмæ бакъуырма кæныс, æндæр дын мæнæ ахæм фольга-белибердаты автор куыдæй сси цæдисæмбал: «Плиты Грис райгуырдис Ручъы æфцæгыл — дыууæ Ирыстоны арæныл. Æмæ йын хъысмæты уыцы тæрхон — адæмы иугæнæг миниуæг — тынг бæрзонд систа йæ зарæг, скодта йæ дзыллæйы æвдисæг æмæ фæлгъауæг адæймаг».
Ам Ручъы ‘фцæг æмæ дыууæ Ирыстоны арæн аивадон фæлгонц не сты, мæнæ «фигура речи» цы фæхонынц, уый, фæлæ æцæгæй дæр сты географион координаттæ, æмæ мæгуыр сывæллон октябры мæй хæрзаг бæрзонд систа йæ зарæг нæ, фæлæ йæ цъæхахст! Уæддæр быхсæд: уый йын хъысмæты тæрхон у. Æрмæст æй суанг Бруты молло æмæ Бæтæхъойыхъæуы сауджын дæр нæ бамбардзысты, ахæм тæрхон адæмы иугæнæг миниуæг цы хуызы свæййы, уый. Стæй та йын уыцы тæрхон йæ зарæг дæр тынг бæрзонд систа. Кæйонг тынг бæрзонд, уый иннæ галиматья дзырдты цæнды сбæлвырд уыдзæн: «Поэт уæвыны курдиат (?!) æмæ адæймаг уæвыны лæгдзинад (?!) æй, дыууæ базырау (фольга!), систой Ресы Хохы сæрæй бæрзонддæр æмæ йæ хъуытаз (сызгъæринау бур-бурид фольга!) хъæлæс айхъуысти æппæт Ирыстоныл».
Поэт уæвыны курдиат æмæ адæймаг уæвыны лæгдзинад нырма курдиат дæр æмæ лæгдзинад дæр куыд не сты, афтæ базыртæ дæр не сты. Стæй дзæгъындзæгау хъулон-мулон, кæркæ-мæркæ, серо-буро-малиновый дзырдтæ грамматикон домæнтæм гæсгæ раст фыстæй дæр, Ресы Хох нæ, Ресы, фæлæ Джомолунгма-Эвересты цъуппæй уæлдæр амад цæндтæй дæр нырма бæрæг хъуыды ‘вдисæг не сты. Стæй никуы уыдзысты. Уымæн нæ уыдзысты, æмæ графоман пъеройы фыстытё хъуыдыты суадон-гуырæнæн не сфæлдисы курдиæттыл æлгъин æрдз!
Кæцы лæджы фырт æмæ мын кæцы редактор бамбарын кæндзæн мæнæ ацы дребе-день-абракадабратæ дæр: «Уый фæрцы (кæй, цæй?) поэты сфæлдыстады кар (?!) бацыд (?!) йæ дыккаг æнусы тыгъдады (?!) бæрны (?!) æмæ нæм сиды (?!) йæ хъысмæтыл (кæй?) сагъæс кæнынмæ».
«Уымæн æмæ йе сфæлдыстады æрдзон хуызы баиу сты таурæгъондзинады (?!) романтизм (!), рæстдзæвин цæстæнгас (уый дзы снайпер у, уый! — Г. Б.), нываивады (?!) тæлмæнтæ (!), арф лирикон зæлтæ (!!), монон удыхъæд (ногæй та!), историон хъуыдæг (цы, цы, цы?!) æмæ нырыккон дуджы хуыздæр æнкъарæнтæ (?!?!)».
Дæ сæнттæ фольгайы батух æмæ — размæ! Газеттæм, журналтæм, чиныгуадзæнтæм æмæ хуырым Фысджыты цæдисмæ — критикон
хайады дыууæ арæныл хæбæцц лæууынмæ дæ домбай монон удыхъæдимæ!
Уый уал дын чиныг «Плиты Грис æмæ литературон процесс»-æн æрмæст йæ разныхасы нымадæй цалдæр æнæмæлгæ-æнæныгуылгæ «шедевры». Фæлæ ма йын ам, — йæхи арæзт æмбырдгонд нæу, æви! — ноджыдæр ис дыууæ рагонфыст уацы. Иу ома иронау, иннæ ома уырыссагау — æмæ ахæм уырыссагау у, ахæм, æмæ иронауæй хъуытаз хъæлæсджындæр — «курдиаты хицæуттæ» æмæ нæ «удварны хицæуттæ» чи у, уыдоны «хъуыдæджы» æнустæм баззайдзæн. Æрмæст æм хъусын бабыхсут.
Фыссын зона, уый йын, о, йе сфæлдисæг нæ загъта, фæлæ ма искæй хъуыдытæ тæлмац кæнынмæ дæр нæ арæхсы — сæмтъеры кæны бæстæ.
Иннæ ахæм, цы цитатæтæ ‘рхæссы, уыдон дæр æвидауц вæййынц, ни к селу ни к городу —
авторы хъуыдыйæн хъуамæ цæдисон уой, хъузон, фæлæ хъуыдыйы мур нæ разыны автормæ. Æмæ уыдон дæр, ома цитатæтæ, ам цы агурæм, зæгъгæ, дзагъырдзастæй базза-йынц тексты астæу.
Мæнæ йæ иронаугонд уацы сиропджын, мыдамæст сæргонд «Хъарм цæстытæй дунемæ кæсы» — цавæрдæр ус, дам, загъта афтæ Грисы тыххæй.
Зæгъæд! Фæлæ сæ Уый та гæххæтмæ кæ-
дæм хæссы æмæ йын сæ куыд уадзынц
редактортæ, кæд ахæм æдзæлгъæд «адджи-нæгтæ» уарзаг не сты сæ куырм æмæ къуырмайæ, уæд? Уырыссагау дзурынц «теплый взгляд», кæнæ «потеплевший взгляд, глаза» дæр, фæлæ иронау та… Фырадджынæй сæм бакæсæн куы нæй уыцы «хъарм» цæстытæм! Стæй «божий одуванчик» никуы уыд Грис.
Тала бæлас, дам, «Агуырдта йæ бынат уæлдæфы тыгъдады æмæ зæххы риуы, уымæн æмæ уыдонæн (кæмæн уыдонæн?!) æнæ кæрæдзи уæвæн æмæ цæрæн нæй».
Афтæ чи ныссуйтæ вæййы, уымæй логикæ домын у уасæгæй æйчытæ æфтауын домынау. Фæлæ ма йæм амæй ай æбуалгъдæр дзындз бындзытæ дæр ис: «Цыдæриддæр рахизы (?!) зæрингуырды сисы (?!) бынæй, уыдон удæгас фæлгонцтæй (?!) бахизынц (!!) адæймаджы зæрдæмæ». Уый дзы рахиз-бахиз у, уый!
Мæнæ ахæм Фабержейы æйчытæ дæр æрæфтауы нæ зæрингуырды сис: «…поэт æмæ дзыллæйы æмиуад», «историон,
æмбаладон æмæ фæткæвæрдадон сыгъ-дæгдзинад», «Поэтæн йæ хъуыдытæ, йе ‘нкъарæнтæ, йæ удварн, йæ курдиат æмæ йæ куырыхонад иу алдымбыды кæй баиу вæййынц, уым ис йе сфæлдыстады стырдæр амонд», «бæркадджын дунеæм-барынад», «Чермены сидзæрад», «Цæра-зоны иппæрдад», «Къостайы хъизæмарад», «Иссæйы хъайтарад»…
Æ
мæ ма мæнæ: редакторты, стæй Йе ‘мцæдис фысджыты къуырмадад æмæ куырмадад, ахæм дзырдады цæндады æнадад не ‘мбарынады диссагад æмбисондадæн хæссинагад! Фысджыты рæнхъамадады Камалады амаладад!
Йæх! Уый «уæлмонцады æууæлтæ» дæм ма уæд, ма, цæмæй «адæмон сфæлдыстады буарджын (!!!) æмæ нуарджын (!!!) комулæфт» куыд ахсай. Кæнæ та ахæм вундеркинд ма у дæ рæстæджы: «Фидæны лæппуйæн — авдаздзыд лæппуйæн — Фыдыбæстæйы хъысмæт ссис йæ мæт, йæ цин æмæ йæ рис». Ахæм авдаздзыд лæппуйæн хъуамæ куы цæхæр цæстытæ уа, куы хъарм, куы уазал, куы бæмбæг, куы сындз — критичы гуылмыз къухты цы эпитет æфта, тæккæ ахæмтæ. Уæвгæ та, дунемæ æнахуыр «хъарм» цæстытæй кæсæг поэт нæ ныффыстаид Коба-Сталиныл йæ фæстагмæйы æмдзæвгæты ахсджиагдæр — «Сæйраг Командыгæнæг»…
Фæлæ уартæ кæддæр, нæ графоман критик куыд зæгъы, афтæ æцæгæй кодтаид поэт, уый редакторты æнæхъæн æфсады уырнæд, мæн та нæ уырны алы абсурд: «Уыцы азты фыст æмдзæвгæтæ æмæ кадджыты Грис иу кодта Фыдыбæстæ æмæ йæ хъахъхъæнæг æфсæддонты фæлгонц». Кæд «фæнуарджындæр (?!) йæ хъæлæсы уаг (?!), фæбæркадджындæр (?!) йæ фæл-гонцты арæзт», уæддæр.
Мæнæ дурæй дзæнгæрæг, уæддæр куы нæй хурæй хъæргæнæг: ай ирон æвзаг æцæг фæдисы уавæры куы бахауд, иугæр нæ къæрцхъус редактортæ дæр хæрæджы бæркъа фыстытæ фиуы кадджын тыхт кæм кæнынц, уым! Æрмæст ма лæг фæдисы дзæнгæрджытæ дæр кæмæ ныццæгъда, кæмæ, Алиханы фырт Харум, æмæ дæ алыварс дуне ахуыргæндтæ ирон æвзаджы фыссыны æгъдæуттæ, йæ фонетикæ, морфологи, стилистикæ, синтаксис, лексикæйы наукæтæ зонынæй? Сымах дæр, ау, бакуырм æмæ бакъуырма стут, уæ акмеологион наукæты академик цы зæгъдзæн, зæгъгæ, уый тæссæй? Стæй ма уæ фарсмæ цыма ирон литературæйы кафедрæ дæр уыд…
Уыд. Æви ма, кæд ис, уæд мæнæ ахæм изгардгæнæн ныхæстæ дæр уый неологизмты æмрæнхъ æвæры, стæй, æз уæдæй нырмæ мæ пырх цы ‘взаджыхъæд æмæ дзыбандытыл калын æмæ ма калдзынæн, уыдæттæ уыцы кафедрæ литературон æвзагыл нымайы? Кæсут æмæ йæм уæд хæлæг кæнут уæ акмеологион наукæты факультеты сæрбæрзонд деканмæ: «хъайтарад», «зынгхуыстад», «хъæбатырад», «æдзард хъысмæтты бæллынад», «адæймагад»… «цыдæр баззайы арф ныгæд æмæ бæрзонд æвæрдæй», «тырнынад, цинад», «цæрæг уды хæрз-æгъдаудзинад». Ай та ма уын раст иу сæдæйæм хатт, Елхотæй дæлæмæ нæ, фæлæ Æрджынарæгæй уæлæмæ чи нæ хъæуы æппындæр, ахæм иронæнгæс хъуыдыйад: «Æнусонад, куырыхонад, хуымæтæгад —
уромынц сæ уæхсчытыл поэты сфæлдыс-тадон философийы æртыкъахыг фынг».
Æ
ндæр Алиханы фырт, иттæг дзырддзæугæ домбай Ахуырбег! Ды ницы бар дарыс ацы сонтхела ныхæсты авторæн йæ размæ, фæйнæрдæм æмæ уæлæмæцыдмæ, уый мæ, нæл гогыз мын гæртамæн куы дæттай, уæддæр нæ бауырндзæн — æгæр дæ феппæлыд кæддæр, æмæ дзы ды, уæздан лæг, дæхи хæсджынæй ма ныууагътаис… Æви дыл æз æнусонады хуымæтæгад тугтæ мысынады кæнынадыл сдæн? Уæд — хатырады ныллæгад, Дæ Бæрзонддзинадад!
Дзырдады ад æмбарынады хъомысад ма йæ исбонад кæмæн у ацы дугады заманады, уыдонæн сæхи аирхæфсынады охыл мæнæ иу ахæм логикон рæдыдадæй дзагад хъуыдыйадад сæ хъуыдæджады бадарынæн дæр лæварад: «Плиты Грисыл æртын æртæ азы куы сæххæст, уæд хæст фæцис». Грамматикон æгъдауæй замманай хъуыдыйад, фæлæ…
Уæ, Хуыцау! Æртын дыууæ азы æмæ йыл авд мæйы йеддæмæ Грисыл уæд нæма сæххæст! Фæлæ, хорз!
Æ
мæ Дзамболаты фыртыл 1941 азы 23 июны цæуылнæ сæххæст сты Чырыстийы царды азтæ? Уæд хæст фæуыдаид æмæ ма дзы цал милуан адæймаджы нал бабын уыдаид, цал!..
Сволочь хæст: йе ‘мгъуыд Грисы каримæ куыд бабаста!.. Ныр, дзырдæн, поэт 1919 азы райгуырд, зæгъгæ, уæд æнæхъæн авд азы нæ ахастаид тугкалд, цалынмæ æцæгдæр Грисыл æртындæс æмæ ссæдз азы нæ сæххæст уыдаид, уæдмæ?
Нæ критикгонд дæр æмæ йæ редактортæ дæр аив дзырды ад, хæдад уæвгæйæ, кæй не ‘мбарынц, стæй сæм логикæйы хъæстæ кæй нæй, уый иу стыр бæллæхæрцыд у ирон æвзагыл, фæлæ ма ай сæдæйы онг нымайын дæр куы нæ сахуыр сты уал æмæ уал азмæ: сæ нымадæй 1859 азæй дæр 1913 азмæ рауад 64 азы.
Уæдæмæ графоман дæр, курдиаты фæзмгæйæ, алы хъуыддаджы дæр графоман у!
* * *
Графомания — психическое заболевание, выражающееся в пристрастии к писательству у лица, лишенного литературных способностей.
Галиматья — чепуха, ерунда, бессмыслица.
(Словарь Ушакова)
Галиматейщик — пустослов, вздорный болтун, говорящий бессмыслицу. Эку галиматью занес!
(Словарь Даля)
А теперь обращаюсь конкретно к русскоязычным литературоведам и школьным филологам-русоведам: вы тоже предпочитаете позицию страуса и потому ничего не говорите ни изустно, ни печатно, или же вообще избегаете читать Его вытворения? А может, полюбопытствуете и хотя бы вскользь ознакомитесь с теми Его текстами, о которых здесь последует речь?.. Архизабавно ведь! Если при этом, конечно, быть равнодушным ко всем другим обстоятельствам-следствиям белибердийско-графомано-дребеденьского галиматьянства.
Ах да… Для одного критика-публициста Он «ученый и журналист». Это в какой же области науки Он ученый, кем и чему ученный? Но этот критик коварно «забыл» упомянуть еще об одном звании галиматейщика — для Него самом престижном, и это о том, что перед нами во всей своей красе очень часто предстает сам член Союза писателей Российской Федерации! А туда принимают не абы кого и не абы как, а исключительно отарами! Что подтвердят заинтересованной публике как Камал, так и Ганичев…
Лично для меня оскорбительно считаться писателем, если таковыми вполне официально являются такие вот писаки!
Такой вот конкретно писака — плачь, палач, ибо даже твоим топором не вырубить той писанины, которую вследствие недобросовестности редакторов разных изданий вываливает на газетно-книжные полки Он, своего рода литературно-критический «Электроцинк»: «Им (стихам Г. Плиева. — Б. Г.) чужда событийность, они сами создают ситуации и события, вызывая их духовными импульсами. Это благодаря тому, что поэтическая культура поэта весьма разнообразна, гибка, возвышенна и утончена (так в тексте. — Б. Г.)».
Видите, как Он извивается-изгибается в словоблудном «потоке сознания», тем самым очаровывая и ослепляя влюбчивых в науко-образные красивости, в дешевую бижутерию, в конфетти, в мишуру редакторов. У меня уже нет сил выписывать остальную — обильную! —
муру статьи «Гражданин, мыслитель и поэт», приведу лишь еще одно выдающееся столпотворение-скопление слов: «Не молодой и не старый генерал сидит за столом, бросив (внимание! — Б. Г.) напряженный взгляд в пепельницу из конского копыта».
Это вовсе не опечатка: чуть выше выведено тем же черным (очерняющим лицо осетинской литературы, звание писателя. — Б. Г.) цветом по белому полю — «…он, как и в поле боя, полон воли, надежды и жизнелюбия».
Да, но вернемся к копыту Троянского коня, введенного в Союз писателей, только вернемся осторожно, не то вослед тому взгляду угодим в пепельницу из него, копыта. Вот бы она, эта пепельница, была действительно сооружена из гигантского копыта того самого Троянского коня, чтобы в нее втиснулось все антитворчество нашего героя!
Но — нет, не получится при всем жгуче-страстном желании: Гастан, который Агнаев, не позволит, ибо и о нем состряпан сборник тем же самым гигантом осетино-русской критической мысли с элементами автоплагиаторства, тем более что в нем, в сборнике-пепельнице, целых четыре Его собственных статеек — аллилуйя народному писателю! То бишь самому Гастану.
Вот одно лишь название статейки до чего лучезарно, красивостно и громоподобно, хоть и безграмотно: «Повести свободного изливания души»!
Долго меня кололо это «изливание» — не верилось в его существование, как ни велик и могуч язык Святой Руси. И — точно: есть глагол «изливать», а существительного «изливание» нет как нет! Душу даже графоман излить право имеет, но только не на белибердинском лепете.
Впрочем, ни в одном словаре нет и моего неологизма — «красивостно». Но, кажется, терпимо…
Это у меня прорывается смех сквозь слезы: сдались мне и этот пригретый всеми графоман-чемпион, и эти недотепы-редакторы, и этот писаковско-писательский союз, да и сама судьба осетинского языка и литературы у «бездны на краю», но раз по глупости взялся за этот идиотский гуж, то придется оставаться дюжим до гипотетического финиша своей критики ТАКОЙ критики.
Эх, Гастан, эх, Агнаев, неужели же до того приятна халва и такой вот хвалы, что ее можно принимать, завернутую в такую халтуру-фольгу, непроизвольно вызывающую тошноту? Ах да, ты же не улавливаешь, как некоторые, все тонкости-нюансы правильной русской речи, ее синтаксиса, стилистики. Мне тоже далековато до стопудового улавливания всего и вся, но все же…
Кандидаты и доктора филологических наук, я ведь тоже не застрахован от ошибок и вдруг можно изъясняться по-нижеследующему — уточнил бы у всей кафедры русской филологии университета, но они тоже вряд ли нарушат корпоративную мораль-этику и станут разгребать Его эту ахинейскую кучу-мала: «…постоянно ее угнетают какие-то задние мысли» и «опыт присущ» смотреть «через кривое зеркало обид», ибо «водораздел в душах людей не всегда проходит по возрастному принципу», потому что «жить на одних компромиссах невозможно», так как «непримиримости и принципиальности Урузмага против всякой фальши» «хватит с лихвой» и т. п. ерундистика под наукоподобным соусом. Прогорклым!
А теперь еще раз ахтунг: на сцене североосетинской хвалебной критики сам многократный олимпийский чемпион по дриблингу дребедени Графоман Абракадабравич Галиматья-Белибердинский: «Казалось бы, традиционный для нынешней литературы сюжет последней колхозной лошади (!!!) развивается в повести как внимательное, пристальное наблюдение за окружающим миром (!) через внутреннее мировоззрение (!) 80-летнего конюха Кудайната, старшего зоотехника Мишà и молодой заведующей птицефермой Зареты».
Обхохотаться бы, да слезы мешают…
Снова вопросы к авторитетным специалистам: а не зря ли я предаю высмеиванию-глумлению нижеследующие шедевральные выражения, казня при этом себя за муки поиска наиболее подходящего к данному моменту слова, когда можно пустить в ход любое, которое окажется под рукой, — цитирую чушь несусветную: «И сделать это… чтобы представить себе то, каким будет это… реальной картиной жизни или (ахтунг, ахтунг! — Б. Г.) туманной фигурой южной ночи».
О туман! О фигура! О юг! О ночь!..
Сюда очень уж настойчиво просятся тютчевские строки, исполненные великой печали:
О, этот Юг, о, эта Ницца!..
О, как их блеск меня тревожит!
Жизнь, как подстреленная птица,
Подняться хочет — и не может…
Здесь я позволю себе заговорить высоким штилем: этою птицей мне видится душа моя — материнский наш язык. А тут мы ее, подстреленную птицу, дозволяем добивать каким-то орнитологам-коновалам.
Как Он в очередной раз заливается одиссеевскою сиреной и как же Его не заслушаться бедняжкам редакторам газет, журналов, книг, разных издательств и не поднять высоко-высоко шлагбаум перед Его великолепным слогом завирального краснобая: «Исследуемые повести — пронзительные истории, которые благодаря автору пришли к нам и принесли с собой неистребимую ностальгию (что за фашисты хотят истребить ностальгию? — Б. Г.) по годам своего детства, юности, студенчества, молодости (а студенчество, я за давностью лет запамятовал, когда бывает — не в юности ли, не в молодости?! —
Б. Г.), — еще раз напомнили нам о том, в каком же он (кто?!) неоплатном долгу перед Матерью, Родиной».
А вот и настоящая правда момента, т. е. момент истины: «Эти мысли (которых вообще нет. — Б. Г.), приобретая все большее полемическое заострение (!!!), доставляют нам, читателям, незабываемые душевные терзания (воистину! — Б. Г.), без которых живой человек (а мертвый? — Б. Г.) не имеет права называться человеком».
Я — тупица, невежда и невежа, ибо мне невдомек, что есть «коллизия “возвращения”», ибо «Сюжеты возвращения (наряду с сюжетом последней колхозной лошади. — Б. Г.) стали сердцевиной (?!?!) всех повестей Гастана Агнаева, появившихся в разные (а не в один и тот же день и час залпом! — Б. Г.) времена…»
Фольга заместо сусального серебра — во как она хрустит и блестит! Очаровывающе!.. Как же иначе, когда тут и «нравственный триумвират», добивающийся неслыханного зла — «собственноручного уничтожения лошади», чтобы потом «по велению совести возвращаться домой на костылях»…
Странный он писатель, этот Агнаев: сей, с позволения сказать, критик, распинающийся перед ним в панегириках, своим ястребино-орлино-коршунно-острым глазом заметил, что Гастан-писатель вовсе не автор-творец образов, а всего лишь интерпретатор рассуждений-мыслей людей, неведомо как очутившихся на суверенных страницах его повестей со свободным изливанием души из пустого в порожнее.
А все потому, что всю эту несуразицу писатель терпит, раз он вырос «здесь, на берегу Урсдона, вдохновляясь волнами (?!) овеянной легендами древней реки…». Или дело в том, что его «мечты… далеко-далеко в мечтах»?.. Я уже говорил, что когда-то уже ловил моего славного героя на прямых заимствованиях, а тут как раз упомянутое выше автоплагиаторство: «С годами все ярче вырисовывается творческая манера и индивидуальный почерк…» — начало статьи «Повести свободного…». А вот начало «Урсдон — это река-родина»: «С годами все ярче» и т. д. Точь-в-точь та же дочь.
Вообще-то, Он обожает перепевать как других, так и самого себя, любимого, до потери памяти.
Еще раз не в обиду самому писателю Агнаеву засомневаемся в его знаниях тонкостей чужого языка, но неужели и в родном он точно так же хромает? Если же нет, то как воспринимает он эти вот ляпы-тяпы, языковые ошметки: уый циу «мынæг цæстæнгас», уæлдайдæр ма йæ стъалытæ «цадæггай куы рауадзынц» æмæ куы бахауы «цымыдисаджы уацар»-ы, кæнæ та йæ куы вæййы «уацары баппарæн» дæр?
Куыд ис лæгæн йæхи тыххæй зæгъæн, «ме ‘муды æрцыдтæн», зæгъгæ, и, Гæстæн? Науæд адон та цы цæсгомæй сты хъуыды-йад, кæд æмæ сæ хъуыдыйы ад нæй, уæд: «Иуцасдæр рæстæджы фæстæ нæ цымы-дисдзинад рахизы æхцондзинадмæ æмæ нæ бахизын кæны бæллонады къæсæрæй»? Рахиз-бахизтæй ерыс стынг.
Æ
мæ йæ хæд фæстæ та… Ныртæккæ! Раздæр уал та дæ мæнæ афтæ бафæрсон, Гæстæн:
— Чи у, чи, ирон æвзаг сафæг æмæ бынгæнæг, стæй та ирон чиныг сæрсæфæны былгæронмæ тæрæг?
Нæ-хæ-дæг! Ды. Æз. Иннæтæ, чысыл ма кæсын æмæ фыссынмæ чи арæхсы, уыдон.
Иугæр амæй размæйы сæнттæ æмæ ма дарддæры дзырдæй къусбарæй хъазæнтæ чиныджы аккаг кæм хонæм, мæнæ ахæм уæрæседзауы лæхурæнтæ: «Бахизæм (ома бæллынады къæсæрæй. — Г. Б.) æмæ аленк кæнæм (куыдзы ленкæй? брассæй? баттерфляйæ? кролæй? чызджыты ленкæй?) не ‘нкъарæнты фæстæ».
Ау, Агънаты адæмон фыссæг, мæнæ дæм ацы ныхæстæ дæр, чи ‘мбæлы, ахæмтæ фæкастысты: «Гастан Агнаев обладает… сообразительностью»?! Ома ды сæ бынтон æдылытæй нæ дæ, и?
Кæд газетты, журналты, чингуыты редакторты æмæ ма суанг ирон фысджыты зæрдæ дæр нæ риссын кæны ирон аив дзырдæй хынджылæг, ирон æвзаджы æгъдæуттæ мур дæр ницæмæ дарын, фыссæджы ном бынтон худинагмæ тæрын, уæд ма, æцæг дæр, нæ фæдис чердæм фæдис у?!
Иу дæс азы размæ дын, Камалбег, дæ къæлæтджын сæхирдыгæй фæкæныны сусæг-
вæндты нæ графоманты гуыппырсартæ æртæ-йæ куы бацыдысты æмæ сын куы рахъæр, уæд сын мæнæйуый загъта:
— Сымах дзы исты кусат, уый бæсты дзы Камал, нырмæ куыд ницы кусы, уæ загъдау, афтæ ма кусæд!
Бæргæ, бæргæ, куы нæ скуыстаис фæстагмæ æмæ дæ фыййауы фысахсæн лæдзæг куы нæ райстаис, уæд кæд фыссæджы кад æмæ намыс бынтон не ‘рхаудтаиккой къæхты бынмæ — плинтусæй дæлдæр…
Журнал «Мах дуджы» рагæй æмæ ахсджиагæн хъæуынц критикон уацтæ, фæлæ йын, уæ уарзон критикæн, адæттæ цы бæзджын цæсгомæй мыхуыр кæнæм, æнæуый дæр нæм прозæ æмæ поэзийы фаг куы разындзæн хуымæтæг графоманты уацмыстæ, уæд? Стæй йын куыд хъуамæ сразы уыдаиккам Камюйы «Калигула»-йы Йæ тæлмац ныммыхуыр кæныныл, кæд æмæ…
Уырыссаг тексты ис: «Взгляд у него был странный». Ай йæ мæнæ куыд сарæхст раивын Къостайы æвзагмæ: «Йæ цæстæнгас тезгъо кодта алырдæмты». Ома Дайранæй Мæздæгмæ, Донгæронæй Ставд-Дуртæм…
Ныр чысыл дæлдæр цы хъуыдыйад рафысдзынæн Йæ разныхасæй Камюйы драмæйы Йæхи тæлмацмæ, уый та, абонсары дæнцæгтæ фаг кæмæн нæ уыдысты нæ Хъайтары низыхатт рахатын-равзарынæн, уыдонæн классикон æвдисæндар. Æмæ ма йын Фысджыты цæдис дæр йæ иумæйаг графоманон тыхтæй исты бамбарæд: «Метафизикон хъуыдыйы сæрвæлтау æй тохгæнæг хъомыс æркæны æппæтныхъуырæг нигилизм æмæ æхгæд иунæгдзинадмæ — цыфæнды тиран æмæ мЕзантропы (афтæ фыст у. — Г. Б.) хъысмæтмæ».
Уæдæ ма АХИНЕЯ цы вæййы, цы?!
Дæ бæлвырд фæндон та цахæм у, зæгъгæ, кæд мæ афтæ бафæрсын искæй зæрды ис, уæд æй зæгъын развæлгъау: цалынмæ нæ Хъайтар исты амалæй нывыл фыссын нæма райдыдта, уæдмæ уый дæр бавдисут адæмон фыссæджы ном райсынмæ!
Редактортæн та ахæм у мæ ныстуан: амæй фæстæмæ ма уæм дæс рæнхъы куы бавдиса йæхи хылы-мылы фыстытæй, уæд-иу раздæр уæхи взгляд ныххауæд в корзину, стæй та-иу уырдæм нысхойут уыцы дæс рæнхъæй иуæндæс æмæ-иу сæ бæсты дыууæ-æртæ рæнхъы ныффыссут уæ сæйраг редакторты æххуысæй.
Ацы уæйыг лæг та (Плиты Грисы уарзон
ныхас. — Г. Б.) не ‘ппæты азарæй фæцух йæ Хуыцауы нывгонд бонзонгæ бынатæй æмæ йæ ныр дæр хъуамæ не ‘ппæт сæвæрæм уым. Афтæ йæхицæн дæр, литературæйæн дæр æмæ университетæн дæр зынгæ хуыздæр уыдзæн. Бауырнæд йæхи дæр йæ хорз зондæй. Æмæ кæд, ныр та Абайты Вассойы фидён азы юбилеймæ цы чиныг саразинаг у, уый нал фенад кæнид йæ зæрдæхæццæгæнæнтæй.
Графоманийы бæллæх уæрæх æнхъæвзы Дзæуджыхъæуы сæргълæуджыты руаджы
дæр — метр бæрзæндæн æндон дамгъæтæй горæты фæзты æмæ уынгты фыст сты
æнахъинон лозунгтæ: «Æз уарзын Дзæуджы-хъæу!»
— Æз та хъæдур хус дзидзаимæ уарзын! — зæгъгæ, хъусын сын кæнын æз дæр.
Стæй ма ис ахæм лозунг дæр, æви сидт уа: «Амондджын уæм!»
Ай уыйбæрц æнæчетар сидт у, æмæ мæ хъæдур хус дзидзаимæ дæр нал хъæуы, ноджы ма нæ радиойæ ахæм зарæджы ныхæстæ куы фехъуыстон, уæд: «Махæй амондджын дунейы нæй!»
Æ
мæ, æнхъæлут, йæ хъысмæтæй хъæстаг у зарæггæнæг чызг? Нæ, уый дæр Белиты Бердайы цотæй кæцыдæры фыст зарæг зары, æмæ «амондджындæр»-ы бæсты «амондджын» зæгъын иронау дзурын æмæ фыссын æнхъæлы.
Æ
мæ куыд не ‘нхъæла, кæд æмæ абон Ирыстон кæддæры уæрæседзауæй уæлдай ма англисдзау дæр ссис, уæд! Æмæ нæ радиойы зарджытæ дæр схæмпæл сты «один палка —
два струна, мой вокруг родной страна»-йы æмвæзадыл фыст зарæггæндтæй. Æвзаджы, культурæйы фæдисон быныхъæр у уый, æмæ йын æрмæстдæр нæ куырм æмæ къуырмайæ быхсæм.
Уый цавæр бæллæхы «бæллонады» къæсæрæй балæгæрстам-бахызтыстæм æмæ кæцырдæм «фæленк кæнæм», и, Дзамбеджы фырт хорз Таймураз? Æппæт адæттæ, ды йæ сæргъы кæмæн лæууыс нырма, разамонæг кæмæн дæ, уыцы цæгатварс Ирыстоны цæуынц. Æмæ исты барджын ныхас зæгъ, исты!

ГУСАЛТЫ Барис

Комментарии

Сторонник Гусалова, 14:00, 16 Апр. 2014

Хорошо бы имя было названо этого аббракадабриста”. Не все же “в теме”,
А так - Спасибо!

Раиса, 18:21, 17 Апр. 2014

Борис, дорогой, читаю, вчитываюсь и, как будто, слышу Вас  наяву, такого замечательного и неординарно мыслящего. Всё что изложено(точнее - разложено), как и следовало ожидать, содержательно, профессионально, принципиально и смело. Благодарю Вас за честную позицию (это очень редкостное явление в нынешние времена) и за то, что Вы ЕСТЬ!!!

Ибрагим, 18:57, 18 Апр. 2014

Респект автору. Я человек сугубо технический, поэтому, возможно, что-то прошло мимо меня, но первый раз вижу, чтобы одна статья была написана на двух языках одновременно, и чтобы эти языки столь органично сработали. Получил огромное удовольствие. Мастерски написанный памфлет. Вот что значит, писатель сказал свое слово. Жив курилка! Весь мусор уйдет, останется только настоящее, это понятно, но это совсем не значит, что подметать не нужно. К примеру, я лично был потрясен, обнаружив книгу, сделанную таким образом: внутри - труды доктора технических наук К.С. Касаева (светлая ему память!), на обложке - имя и фамилия, кажись, Того Самого, Который и есть “герой” этой статьи. Æмæ, уый цы хабар у, зæгъгæ, ничи бафарста. Я несказанно рад, рад по двум причинам: 1)если на моей родине оживает подлинная критическая мысль,о чем свидетельствует яркое выступление Б. Гусалова, то нация на пути к выздоровлению;2)оказывается, есть современные писатели, которых тоже (не только классику!) стоит читать. Барис, дæ цæрæнбон бирæ! Бирæ цæрæд «Мах дуг», ирон дзырдыл ма чи тыхсы!

Тыуаллаг, 15:28, 20 Апр. 2014

Бузныг каейдаер ма хъаеуы ирон аевзаг.....

Афако, 19:08, 20 Апр. 2014

Автор молодец! Но ведь абракадабра доминирует на местном литературном “фронте”. И это печально.

Абай, 08:29, 21 Апр. 2014

Борис дважды и трижды прав! Но его сил явно недостаточно. Нужен человек подобный античному Гераклу, который совершит подвиг: перекроет “реку” и направит поток в местные “Авгиевы конюшни” абракадабры.

Иосиф, 18:22, 21 Апр. 2014

О ком идет речь? Имя?

Базой, 18:25, 21 Апр. 2014

А Вы еще не поняли?

Саныч, 05:03, 28 Апр. 2014

кто же он?

4 курс осет. филфака, 09:00, 29 Апр. 2014

Как же легко видеть чужие ошибки! А что делаете вы? Сидите в уютном кресле в редакции, а труда вашего не видно! Вместо того,  чтобы благодарить всех тех, кого вы осуждаете за их труд, вам легче предъявлять претензии. А что сделали Вы?! Для студентов осет. филфака эти люди лучшие в своих областях. И нам обидно и больно это читать! И что самое смешное, люди, ничего незнающие, вас поддерживают! Если осетин что-то и погубит,  то это будет ЗАВИСТЬ!

Хъарадзаути, 17:19, 29 Апр. 2014

Эта статья-БРЕД СИВОЙ КОБЫЛЫ!Искренне жалко тех,кто верит этому бреду...А автору-ХУДИНАГ...ХУДИНАГ...ХУДИНАГ

Замира, 20:10, 29 Апр. 2014

И так вы собираетесь бороться за чистоту литературного языка?! Тогда почему в  вашей статье есть такие чудо-слова как “писака” и т.д. Мне думается, что уважающий себя критик не использует такие слова.
Переход на личности трудно назвать критикой... Легче осуждать чужой труд, чем создать что-то нужное самому. И, конечно, вы врядли можете тягаться в лингвистике с Харумом
Алихановичем, в
критике с Хозиевым Б. Р., в литературе с Плиевым, Агнаевым, тем паче с Нафи Григорьевичем!
А тем, кто поёт вам дифирамбы, надо бы хоть что-то почитать и у Джусоева, и у Агнаева, и у всех остальных, для того, чтобы иметь представление об их творчестве, а не быть случайными судьями, якобы переживающими за наш язык!

ЧЫЗГАЙ, 20:24, 29 Апр. 2014

Фарн уæм бадзурæд,хорз адæм! Мæнмæ
гæсгæ, адæймаг йæхи интеллигенцийы
минæварыл куы нымайа, уæд хъуамæ йæ сæрмæ ма
хæсса æнæхсæст, чъизи æвзагæй пайда
кæнын, уæлдайдæр та æхсæнадон газеты
фæрстыл. Ирон критикæ ахæм æмвæзадмæ
схызти, æмæ фидистæ æмæ “изгардгæнæн
ныхæстæ” ссисты йæ ирддæр æууæл.
 
Дыргъ цы бæласыл нæ зайы, ууыл дур ничи
æхсы. Хозиты Барисыл цæййас æмæ цæй
бæрц дуртæ æхст æрцыд, уымæй бæрæг у
йæ курдиат! Стыр фау хæссы Гусалы-фырт
Хозийы-фырты окказионализмтæм, фæлæ
йæхи уацтæ “ног ирон дзырдтæй” бæз-бæз
кæнынц, уый нæ уыны.
Адæм кæрæдзийæ
æмæ суанг сæ æвзагæй æфсæрмы куы нæ
кæной, уæд агъуыд куыйтау кæрæдзимæ
лæбурдзысты, уый та нæ адæмы уавæр
фæхуыздæр кæнынæн фæрæз нæу.
Цъыфкалæн ныхæстæ кæнынæй хъуыддаг
нæ рæзы. Нæ зынаргъ Фысджытæ, Критиктæ,
Редактортæ æмæ Поэттæ! Цалынмæ цъыф
фембырд кæнут æмæ йæ уæ кæрæдзиуыл
фæкалут, кæуыл æй бакалут, уый та йæ
цæсгом фехсы, уæдмæ-иу, ирон филологийы
факультеты, сфæлдыстадон курдиат цы
студенттæм ис, уыдонæн иу лекци куы
бакæсиккат прозæ æмæ поэзийы теорийæ,
уæд бирæ пайдадæр æмæ АРФÆЙАГДÆР
уаид уæ фыдæбон!

Марянка, 08:46, 30 Апр. 2014

Как можно писать таким языком??? Автор, вы завидуйте этим людям, которые явно делают все, чтобы наш язык процветал! А что делаете вы, пишете таким грязным языком такие статьи, тем более в газету... ЛЮДИ НЕ ВЕРЬТЕ ЭТОМУ БРЕДУ!!!

Анджела, 20:51, 30 Апр. 2014

Четвертый курс! Молодцы! Вам таки удалось меня разочаровать! Снимаю шляпу! Ваш бывший куратор.

Вано, 15:21, 01 Май 2014

Гусалов - уый дын лæппу! Молодец! Об этом говорит и текст самой статьи, и реакция на нее некоторых представителей абракадабры (в комментариях).

Испанец, 19:16, 01 Май 2014

Придирки к языку статьи говорят о желании некоторых комментаторов увести дискуссию “в сторону”. Заслуга Гусалова в том, что он поднял актуальнейший вопрос о засилье абракадабры в литературной сфере. “абракадабристы” сильны, а Борис смел. Снимаю шляпу перед автором.

осетинка, 12:52, 02 Май 2014

гусалов полнейший бред пишите!!!!

Артур, 16:02, 02 Май 2014

Борис, держись, мы с тобой! Похоже, на тебя ополчились из резерва абракадабры малограмотные комментаторы, которые умеют только клеить ярлыки типа “полнейший бред пишите”.

ЧЫЗГАЙ, 05:34, 03 Май 2014

Зын у цæрын. Зæххыл рæстдзинад нæй, Уыны хайуан йæ цæстысындз æфсургъæй. Лæгау лæг нæм куы фæзыны, уæд æй Фыдгулау марынц агъуыд æмæ хурхæй.
Зын у цæрын. Рæсугъд розæ куы уай, Уæд дыл къуыдыркалм хафдзæни йæ ныхтæ. Фæрныгæй фест хъуынсæр паддзах-домбай, Бецау, уæддæр бындзыты раз æдых дæ.
  Зын у цæрын. Куы схъæздыг уа сæлхæр, Уæд ын цæудзæн куырыхон лæг хуыгæсæй. Куы рафæлдæха дун-дуне, уæддæр Сырддонцъиу хорз нæ зæгъдзæни цæргæсæй... Шамил:(

 1 2 3 >

Добавить свой комментарий

Ваше имя:
Код:
Комментарий: